19 Ocak 2007 - Hrant Dink suikastı

Tarih 19 Ocak 2007. İstanbul soğuk ama asıl soğukluk havada değil, içimize çöken o ağır sessizlikte. Öğleye doğru bir haber düşüyor haber bültenlerine. Önce inanmak istemiyorum. Çünkü bazı isimler vardır; sanki bu dünyadan değilmiş, sanki onlara bir şey olamazmış gibi gelir. Hrant Dink de onlardan biri.

Agos’un önünde vurulduğunu söylüyorlar. Kendi ofisinin kapısında. Kendi cümlelerini yazdığı, kelimelerle hayatta kalmaya çalıştığı yerde. Bir an duruyorum. Zaman sanki yavaşlıyor. İstanbul her zamanki gibi kalabalık ama ben kimsenin yürüdüğünü görmüyorum. Çünkü o an anlıyorum: Bu sadece bir cinayet değil. Bu, kelimelere sıkılmış bir kurşun.

Hrant Dink, yıllardır zor olanı yapıyordu. Bağırmadan konuşuyordu. Kırmadan anlatıyordu. Hem Ermeni kimliğini saklamadan hem bu ülkeye ait olduğunu haykırmadan… Tam da bu yüzden hedef olmuştu belki. Çünkü bu topraklarda en zor şey, sakin kalabilmekti. En tehlikeli şey ise hakikati yumuşak bir sesle söylemek.

Sokaklarda “Hepimiz Hrant’ız, hepimiz Ermeniyiz” sloganları yankılanırken şunu hissediyorum: Bu ülke bir insanı daha toprağa vermiyor sadece; bir yüzleşme ihtimalini de gömüyor. O kurşun yalnızca Hrant Dink’i öldürmedi. İfade özgürlüğüne, birlikte yaşama umuduna, “konuşarak çözebiliriz” inancına da isabet etti.

Sonra tartışmalar başlıyor. Milliyetçilik, azınlık hakları, devletin sorumluluğu, suskunluklar, görmezden gelmeler… Herkes bir şey söylüyor ama Hrant’ın sesi yok artık. Oysa en çok onun söyleyecek sözü vardı.

O gün şunu fark ediyorum:
Bazı ölümler, takvimde bir tarihten ibaret kalmaz.
Bazı insanlar, öldürüldükten sonra bile konuşmaya devam eder.

Hrant Dink, bu ülkeye en zor dersi bırakarak gitti:
Birlikte yaşamanın bedeli ağır olabilir ama susmanın bedeli her zaman daha ağırdır.